Ο εκ-βιασμός της αλληλεγγύης

Θυμάστε εκείνα τα παιδιά στο σχολείο που σχεδόν εμμονικά αναζητούσαν την ευκαιρία να ξεμοναχιάσουν τον θηλυπρεπή συμμαθητή τους για να τον κολλήσουν στον τοίχο και να τον αναγκάσουν να παραδεχτεί ότι είναι πούστης; «Έλα ρε, πες ότι είσαι πούστης! “Είμαι πούστης”, πες το!»

Εκείνα τα παιδιά λοιπόν μου τα θύμισαν δύο περιστατικά των τελευταίων ημερών. Το πρώτο αφορά τους αντιδρώντες στο κείμενο που έγραψε ο Πιτσιρίκος στο blog του για την «Ελευθεροτυπία». Στην κοινότητα των social media (ή αντι- social media, όπως αρέσκεται ένας αντιρρησίας κοινωνικής δικτύωσης συνάδελφός μου να την χαρακτηρίζει) σηκώθηκε θύελλα. Κάποιοι το χαρακτήρισαν χαιρέκακο, άλλοι επηρμένο, άλλοι ασεβές προς τους 800 και πλέον εργαζόμενους που κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς δουλειά.

Μου φαίνεται ανόητο να μπω στη διαδικασία να κρίνω την ποιότητα του κειμένου που δημοσίευσε ένας blogger

στην προσωπική του σελίδα ακόμα και αν αυτός είναι όσο δημοφιλής είναι ο Πιτσιρίκος. Για την ακρίβεια αρνούμαι να πέσω σε αυτή την παγίδα. Κάθε επαγγελματίας γράφων έχει δικαίωμα και αυτός όσο και οι υπόλοιποι αναγνώστες να κρίνει με το προσωπικό του γούστο αν ένα κείμενο είναι καλό, αν είναι ελλιπές, αν είναι κακό. Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν πρόκειται απλώς για το προσωπικό γούστο των αντιδρώντων. Πρόκειται για σαφή -συνειδητή ή μη, ποιος ξέρει;- μετατόπιση του κέντρου βάρους. Αυτό λοιπόν που μου φαίνεται σημαντικότερο είναι ότι οι αντιδρώντες καλούν τόσο τον blogger όσο και κάποιους που σχετίζονται με αυτόν μέσω του νέου ανεξάρτητου δημοσιογραφικού περιοδικού «UNFOLLOW», να πάρουν θέση. «Είστε αλληλέγγυοι προς τους εργαζομένους της “Ελευθεροτυπίας”;». Αλλά κάτω από τις λέξεις: «Είναι πούστης ο blogger; Είστε πούστηδες κι εσείς; Πείτε ότι είναι πούστης. Πείτε ότι είστε πούστηδες».

Το δεύτερο περιστατικό είναι ακόμη πιο προσωπικό. Επιλέγω ωστόσο να το παραθέσω πλάι στο πρώτο γιατί εντοπίζω μία ομοιότητα. Τη νύχτα της προαναφερθείσας δημοσίευσης, πέθανε ξαφνικά ένας νέος συνάδελφός μου. Υπήρξε πολύ φίλος μου. Μαζί ξεκινήσαμε το 2004 στη δουλειά από την οποία απολύθηκα πριν ένα χρόνο. Στην πορεία έγινε μεγάλος εχθρός μου όταν ο τότε εργοδότης μας κόλλησε στον τοίχο και μας ανάγκασε να διαλέξουμε στρατόπεδο όσο εκείνος απέλυε συναδέλφους μας. Την επομένη του θανάτου του, δέχτηκα αρκετά τηλεφωνήματα και γραπτά μηνύματα. Κάτω από τις λέξεις που ανακοίνωναν τον θάνατο υπήρχαν οι ίδιες ακριβώς λέξεις των αντιδρώντων στην ανάρτηση για την «Ελευθεροτυπία». «Το στρατόπεδο που διάλεξες μιλούσε για αλληλεγγύη. Έτσι έκανες τον φίλο σου εχθρό. Τώρα τι θα κάνεις;»

Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για σαφή μετατόπιση του κέντρου βάρους η οποία επιχειρείται με την παραποίηση της έννοιας της αλληλεγγύης. Και στις δύο περιπτώσεις η αλληλεγγύη αποφορτίζεται πλήρως πολιτικά -συνειδητά ή μη, ποιος ξέρει;- ενώ ταυτόχρονα φορτίζεται με φιλανθρωπία.

Διαβάστε περισσότερα στο Κουτί της Πανδώρας >>

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s