18 ΑΝΩ: Όχι «ομερτά», κ. Υπουργέ. Θεραπεία.

Σοβαρές κατηγορίες εναντίον της Μονάδας Απεξάρτησης 18ΑΝΩ ήρθαν προ ημερών στη δημοσιότητα. Όμως τα γεγονότα είναι διαφορετικά από όσα υποστήριξαν τα ΜΜΕ. Και τα πραγματικά αυτά γεγονότα δεν δείχνουν παραπτώματα στη λειτουργία της επιστημονικά έγκυρης Μονάδας Απεξάρτησης αλλά μια συντονισμένη επίθεση, με αρωγό τα φίλια ΜΜΕ, εναντίον όσων αντιστέκονται στην πολιτική του υπουργείου Υγείας να καταργήσει τα «κλειστά» προγράμματα κοινωνικής επανένταξης και να τα αντικαταστήσει με την χορήγηση υποκαταστάτων.

Για «κλοπιμαία» που βρέθηκαν στη Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ έκαναν λόγο τηλεοπτικές εκπομπές και δημοσιεύματα του Τύπου, προ ημερών, καλώντας το κοινό να μπει σε υποψίες για την εντιμότητα ενός από τους πιο καταξιωμένους και ευυπόληπτους φορείς στον χώρο της δημόσιας υγείας.

Το δημοσίευμα του Βήματος, λόγου χάρη, στις 7 Απριλίου, είχε τίτλο «Εισαγγελική έρευνα για κλοπιμαία στο 18 ΑΝΩ – Αφορά σάκους που προέρχονταν από το πλιάτσικο της 12ης Φεβρουαρίου». Από το άρθρο της αρμόδιας συντάκτριας  για το υπουργείο Υγείας, Έλενας Φυντανίδου, μάθαμε ότι το θέμα είχε ανακύψει μόλις πριν κάποιες ώρες, ύστερα από σχετική αναφορά του δημοσιογράφου Ιορδάνη Χασαπόπουλου, στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή «MEGA Σαββατοκύριακο».

Σύμφωνα με αυτό και άλλα παρόμοια δημοσιεύματα, η υπόθεση είχε ως εξής: Νοσηλεύτρια του δημόσιου, «στεγνού» (άνευ υποκαταστάτων) και «κλειστού» (εθελοντική επικέντρωση στη θεραπεία, χωρίς περισπασμούς από εξωτερικούς παράγοντες) προγράμματος απεξάρτησης, είχε καταγγείλει εγγράφως στον διοικητή του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, όπου υπάγεται το 18 ΑΝΩ, τον εντοπισμό «κλοπιμαίων στην μονάδα απεξάρτησης που προέρχονταν  από το πλιάτσικο στα λεηλατημένα καταστήματα της Αθήνας». Σύμφωνα, μάλιστα, με τις ίδιες καταγγελίες, «η υπεύθυνη του προγράμματος (σ.σ.: άνευ ονόματος) εφέρετο να έχει καλέσει, στη συνέχεια, γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό να δώσουν όρκο τιμής ότι δεν θα αποκαλυφθεί το περιστατικό». «Ομερτά», όπως καταλόγισαν στη συνέχεια άλλα δημοσιογραφικά site – μολονότι κανένας από τους αποκαλυπτικούς αυτούς δημοσιογράφους δεν το έκρινε σκόπιμο να μπει στον κόπο να ζητήσει εξηγήσεις από οποιονδήποτε υπεύθυνο του προγράμματος.

Για την «ομερτά» ο ίδιος ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος μας ενημέρωσε μέσω ανακοίνωσης την ίδια κιόλας μέρα –για την ακρίβεια λίγες ώρες μετά την εκπομπή του Σαββάτου– ότι διατάχθηκε ΕΔΕ «με το ερώτημα της παύσης κάθε υπευθύνου», ενώ επιβεβαίωσε την προαναγγελθείσα από την δημοσιογράφο εισαγγελική έρευνα «για το ποιοι φιλοξενούνται εκεί μέσα και ποιοι είναι αυτοί, γιατί είναι τέσσερα συγκεκριμένα  άτομα, ποιοι κάνουν το πλιάτσικο, ποιοι χτυπάνε, τρομοκρατικές ομάδες, τελοσπάντων…».

Οι εξηγήσεις που δεν ζητήθηκαν

Η άνευ ονόματος αναφερόμενη στα δημοσιεύματα επιστημονική υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ, είναι στην πραγματικότητα η διευθύντριά του και είναι κάτι παραπάνω από γνωστή – και σίγουρα στην πλειοψηφία των δημοσιογράφων, τουλάχιστον αυτών που συνδέουν την έννοια της  δημοσιογραφίας με το ρεπορτάζ. Λέγεται Κατερίνα Μάτσα και είναι πρωτοπόρος στον τομέα της απεξάρτησης και της κοινωνικής επανένταξης  Και ο υπουργός την ξέρει. Τον προειδοποιούσε παντοιοτρόπως, πολύ πριν την σημερινή κατάσταση, ότι η κρίση οδηγεί σε αύξηση της εξάρτησης και ότι οφείλουμε να στηρίξουμε ως κοινωνία πιο πολύ από ποτέ «τους ευαίσθητους δέκτες αυτής της συστημικής κρίσης, που οδηγεί στον κατακερματισμό του κοινωνικού ιστού, αρχίζοντας από τα πιο αδύναμα στοιχεία».

Σε πείσμα της αναμφίβολα ορθόδοξης δημοσιογραφικής πρακτικής των άλλων ΜΜΕ που βρίσκει τα στοιχεία με… μαγικό τρόπο, το UNFOLLOW απευθύνθηκε στην ίδια την επιστημονική υπεύθυνη και τη ρώτησε τι συνέβη.

Συνέχεια

Advertisements

HIV-AIDS: Από τη Θάτσερ στον Λοβέρδο

Ευτυχώς το 2011 σε λίγες ημέρες θα αποτελεί παρελθόν. Πάντα μου άρεσαν οι ζυγοί αριθμοί. Ειδικά το «1» μου φαίνονταν άχαρο. Κυρίως ως προς τις επετείους. Παρόλα αυτά, μια ενδιαφέρουσα επέτειος, φέτος, ήταν η συμπλήρωση δέκα χρόνων από τη Σύνοδο των G8 στη Γένοβα και την δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι από την αστυνομία. Ο Τζουλιάνι είχε την ατυχία να βρίσκεται ανάμεσα στους διαδηλωτές που είχαν κατακλύσει την ιταλική πόλη, στην οποία θα πραγματοποιείτο η σύνοδος των ηγετών των πλουσιότερων κρατών. Η Σύνοδος των G8 αποτελεί την σημαντικότερη ημέρα για τον παγκόσμιο καπιταλισμό, οι αντιδράσεις αναμενόταν πως θα ήταν μεγάλες και έτσι οι αστυνομικές αρχές, με δύναμη 25 χιλιάδων ανδρών, ήταν έτοιμες για όλα. Οι ασφαλείς πληροφορίες τους έκαναν λόγο για ακραία, αδίστακτα στοιχεία, ικανά για τα πάντα. Μέχρι και σακούλες με μολυσμένο από τον ιό του AIDS αίμα είχαν κανονίσει να τους πετάξουν, μετέδιδαν οι τηλεοράσεις. Έτσι, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε δικαιολογημένη την χρήση βίας και αθώωσε τον αστυνομικό που πυροβόλησε τον Κάρλο Τζουλιάνι στο κεφάλι.

Παρεμπιπτόντως, φέτος επίσης συμπληρώνονται 30 χρόνια από την εμφάνιση του ιού HIV του AIDS, «της επιδημίας που συντάραξε τον κόσμο και έθεσε σε δοκιμασία ακόμη και τις ανθρωπιστικές αξίες του πολιτισμού μας», όπως αναφέρεται στο Δελτίο Τύπου της Ελληνικής Εταιρίας Μελέτης και Αντιμετώπισης του AIDS. Στο τελευταίο τεύχος του Positive, του περιοδικού που εκδίδει το Κέντρο Ζωής, η οργάνωση για την υποστήριξη όσων ζουν με HIV/AIDS, επιχειρείται και η εξήγηση: «Ποιος ξεχνάει τις δηλώσεις σαν κι αυτή του εκπροσώπου Τύπου του Λευκού Οίκου επί προεδρίας Ρήγκαν, Πατ Μπιουκάναν, ότι “το AIDS είναι η εκδίκηση της φύσης για τους γκέι”;».

Και ασφαλώς ο ρατσισμός εμφανίστηκε και στην Ευρώπη. Ήταν η περίοδος των συντηρητικών κυβερνήσεων, σαν αυτήν της Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία με δηλώσεις όπως «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οικογένειες», θεωρητικοποιούσε την επίθεση στο κράτος πρόνοιας και νομιμοποιούσε τη μείωση των κοινωνικών παροχών. «Ο σερ Άλφρεντ Σέρμαν, ο άνθρωπος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του πολιτικού της προφίλ» αναφέρει ο συντάκτης του Positive «με άρθρο του στους Times τόνισε ότι: “το AIDS αφορά ανεπιθύμητες μειονότητες, κυρίως σοδομιστές [sic] και χρήστες ναρκωτικών, μαζί με γυναίκες που εκουσίως συνδέονται με αυτόν τον σεξουαλικό υπόκοσμο”.»

Ο σιδηρούς κύριος της Υγείας   

«Υπάρχει ανάγκη συναγερμού!» Η φράση δεν ανήκει στον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, δεν αναφέρεται δηλαδή στον ορθόδοξο συναγερμό. Η φράση ανήκει στον υπουργό Υγείας Ανδρέα Λοβέρδο και οφείλουμε να κατανοήσουμε τη συναισθηματική φόρτιση που τον οδήγησε σε αυτήν: «Μια ακόμα κρίση στην Ελλάδα, έξαρση του HIV με αύξηση πάνω από 1.000% στους χρήστες ναρκωτικών» έγραψαν ξένα μέσα ενημέρωσης στις αρχές Νοεμβρίου…

Η δήλωση του υπουργού έγινε κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου (στις 25 Νοεμβρίου), για την έναρξη του 23ου Πανελλήνιου Συνεδρίου AIDS. Στη συνέντευξη Τύπου παρουσιάστηκαν στους δημοσιογράφους τα τελευταία επιδημιολογικά δεδομένα του ΚΕΕΛΠΝΟ (Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων) του Υπουργείου Υγείας. Βάσει αυτών, ως την 31η Οκτωβρίου του 2011 είχαν δηλωθεί 803 νέα περιστατικά HIV λοίμωξης, σημειώνοντας αύξηση 53% σε σχέση με πέρυσι. Η αύξηση αφορά όλες τις πληθυσμιακές ομάδες. Όσον αφορά τον πιθανότερο τρόπο μετάδοσης του HIV, ο μεγαλύτερος αριθμός καταγράφηκε ως συνήθως στην ομάδα των ανδρών που έχουν επαφή με άνδρες (266 περιπτώσεις η οποία μεταφράζεται σε ποσοστό αύξησης 33%), ενώ στην ομάδα των χρηστών ενδοφλέβιων ναρκωτικών καταγράφεται ραγδαία αύξηση από 14 περιπτώσεις πέρυσι στις 190 φέτος. Μεταφράζοντας αυτές τις 190 νέες λοιμώξεις σε ποσοστό προκύπτει αυτό το θεόρατο ποσοστό του 1.260%, που συντάραξε τον υπουργό.

Συνέχεια

Ο εκ-βιασμός της αλληλεγγύης

Θυμάστε εκείνα τα παιδιά στο σχολείο που σχεδόν εμμονικά αναζητούσαν την ευκαιρία να ξεμοναχιάσουν τον θηλυπρεπή συμμαθητή τους για να τον κολλήσουν στον τοίχο και να τον αναγκάσουν να παραδεχτεί ότι είναι πούστης; «Έλα ρε, πες ότι είσαι πούστης! “Είμαι πούστης”, πες το!»

Εκείνα τα παιδιά λοιπόν μου τα θύμισαν δύο περιστατικά των τελευταίων ημερών. Το πρώτο αφορά τους αντιδρώντες στο κείμενο που έγραψε ο Πιτσιρίκος στο blog του για την «Ελευθεροτυπία». Στην κοινότητα των social media (ή αντι- social media, όπως αρέσκεται ένας αντιρρησίας κοινωνικής δικτύωσης συνάδελφός μου να την χαρακτηρίζει) σηκώθηκε θύελλα. Κάποιοι το χαρακτήρισαν χαιρέκακο, άλλοι επηρμένο, άλλοι ασεβές προς τους 800 και πλέον εργαζόμενους που κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς δουλειά.

Μου φαίνεται ανόητο να μπω στη διαδικασία να κρίνω την ποιότητα του κειμένου που δημοσίευσε ένας blogger

στην προσωπική του σελίδα ακόμα και αν αυτός είναι όσο δημοφιλής είναι ο Πιτσιρίκος. Για την ακρίβεια αρνούμαι να πέσω σε αυτή την παγίδα. Κάθε επαγγελματίας γράφων έχει δικαίωμα και αυτός όσο και οι υπόλοιποι αναγνώστες να κρίνει με το προσωπικό του γούστο αν ένα κείμενο είναι καλό, αν είναι ελλιπές, αν είναι κακό. Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν πρόκειται απλώς για το προσωπικό γούστο των αντιδρώντων. Πρόκειται για σαφή -συνειδητή ή μη, ποιος ξέρει;- μετατόπιση του κέντρου βάρους. Αυτό λοιπόν που μου φαίνεται σημαντικότερο είναι ότι οι αντιδρώντες καλούν τόσο τον blogger όσο και κάποιους που σχετίζονται με αυτόν μέσω του νέου ανεξάρτητου δημοσιογραφικού περιοδικού «UNFOLLOW», να πάρουν θέση. «Είστε αλληλέγγυοι προς τους εργαζομένους της “Ελευθεροτυπίας”;». Αλλά κάτω από τις λέξεις: «Είναι πούστης ο blogger; Είστε πούστηδες κι εσείς; Πείτε ότι είναι πούστης. Πείτε ότι είστε πούστηδες».

Το δεύτερο περιστατικό είναι ακόμη πιο προσωπικό. Επιλέγω ωστόσο να το παραθέσω πλάι στο πρώτο γιατί εντοπίζω μία ομοιότητα. Τη νύχτα της προαναφερθείσας δημοσίευσης, πέθανε ξαφνικά ένας νέος συνάδελφός μου. Υπήρξε πολύ φίλος μου. Μαζί ξεκινήσαμε το 2004 στη δουλειά από την οποία απολύθηκα πριν ένα χρόνο. Στην πορεία έγινε μεγάλος εχθρός μου όταν ο τότε εργοδότης μας κόλλησε στον τοίχο και μας ανάγκασε να διαλέξουμε στρατόπεδο όσο εκείνος απέλυε συναδέλφους μας. Την επομένη του θανάτου του, δέχτηκα αρκετά τηλεφωνήματα και γραπτά μηνύματα. Κάτω από τις λέξεις που ανακοίνωναν τον θάνατο υπήρχαν οι ίδιες ακριβώς λέξεις των αντιδρώντων στην ανάρτηση για την «Ελευθεροτυπία». «Το στρατόπεδο που διάλεξες μιλούσε για αλληλεγγύη. Έτσι έκανες τον φίλο σου εχθρό. Τώρα τι θα κάνεις;»

Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για σαφή μετατόπιση του κέντρου βάρους η οποία επιχειρείται με την παραποίηση της έννοιας της αλληλεγγύης. Και στις δύο περιπτώσεις η αλληλεγγύη αποφορτίζεται πλήρως πολιτικά -συνειδητά ή μη, ποιος ξέρει;- ενώ ταυτόχρονα φορτίζεται με φιλανθρωπία.

Διαβάστε περισσότερα στο Κουτί της Πανδώρας >>

Εμπόλεμη ζώνη. Μαρτυρία από την επίθεση της ΕΛΑΣ στο Σύνταγμα

«Δε με νοιάζει αν με λερώσεις, μόνο την περούκα πρόσεχε. Ρίξε μου κι άλλο. Τσούζουν τα μάτια μου…»

Ήταν μία γυναίκα κοντά στα εξήντα. Είχε χάσει για μερικά λεπτά την όρασή της από τα δακρυγόνα. Την όραση και την αναπνοή της. Είχε καταληφθεί από αυτόν τον πανικό των πρώτων δευτερολέπτων που μοιραία προκαλεί η αίσθηση ασφυξίας και το κάψιμο στους πνεύμονες. Δεν έβρισκε τους δικούς της. Κάποιος την μετέφερε ως την καρέκλα που βρισκόταν ακριβώς δίπλα από τα μικρόφωνα, εκεί όπου ο εκφωνητής προσπαθούσε κόντρα στο τοξικό νέφος να καθησυχάσει τους διαδηλωτές της πλατείας Συντάγματος. Την ψέκαζαν με Maalox για να την ανακουφίσουν όταν εκείνη σήκωσε την περούκα αποκαλύπτοντας τους γυμνούς από την χημειοθεραπεία κροτάφους της.

«Φύγε! Άσε εμάς τους νεότερους να τα βγάλουμε πέρα» της είπε.

«Εγώ κορίτσι μου θα πεθάνω. Από το να πεθάνω στον καναπέ μου, προτιμώ να πεθάνω εδώ, μαζί σας. Εμείς προλάβαμε να γεράσουμε. Εσάς θέλουν να σας σκοτώσουν νέους».

Την διακοπτόμενη από τα ασφυξιογόνα φωνή της έσβησαν δύο ακόμα χειροβομβίδες κρότου λάμψης. Τρόμαξε. Την μετέφεραν στο ιατρείο. Δεν υπήρχε χώρος να ξαπλώσει. Οι εθελοντές γιατροί και διασώστες δεν προλάβαιναν τα περιστατικά. Ένας από τους διασώστες του Ερυθρού Σταυρού, ανεβασμένος σε μια καρέκλα, πρότασσε προς κάποια από τις δεκάδες διμοιρίες που περικύκλωναν την πλατεία τη λευκή σημαία με τον κόκκινο σταυρό. Πίστευε ότι θα προστάτευε έτσι τους ασθενείς του.

«Δε μπορείτε  να ρίχνετε χημικά εδώ. Δεν γίνεται» φώναζε. Μάταια…

Συνέχεια